Zapraszamy na wycieczkę w czasie i technologii — od friction shifterów na dolnej rurce, przez rewolucję indeksacji Shimano SIS, po pierwsze klamkomanetki STI i włoskie ErgoPower. W tym odcinku wystąpił Mavic ZAP z 1992 roku, który brzęczał na Tour de France, bezprzewodowy Mectronic z końcówki lat 90., a także odważne próby Suntoura z elektryfikacją… (uwaga!) przedniej przerzutki.

Subskrybuj w Twojej apce

Standardowo: odcinek znajdziesz w aplikacjach podcastowych — wybierz swoją i dodaj „Podcast Rowerowy” do obserwowanych.

Odcinek Extra: Jak dbać o elektroniczne przerzutki?

W części extra robi się bardziej warsztatowo i bardziej współcześnie. Pojawiają się chińskie grupy pokroju WheelTop czy L-Twoo — komplet elektroniki za ułamek ceny topowych marek.

Pytanie brzmi: czy to już „chińskie a dobre”, czy wciąż eksperyment dla odważnych? Jest Microshift, jest temat dostępności części i serwisu, a także refleksja, dlaczego na rynku zostało trzech gigantów — bo dziś nie wystarczy tokarka i spryt, potrzeba milionów na rozwój i obecności w World Tourze. Pada też gorzka prawda: elektronika jest genialna, dopóki działa. A kiedy przestaje — bez wsparcia, części i know-how zostajesz z bardzo drogą rzeźbą.

Subskrybuj, to tylko 9,99 PLN

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

Jeśli się tak jeszcze nie zdarzyło, to po tym odcinku zapewne tego doświadczysz.

O co chodzi w ultra, ale nie tym „instagramowym”, tylko to prawdziwym, samowystarczalnym, z planowaniem własnej trasy, z zakazami, parcourami i punktami kontrolnymi, które są tylko szkieletem, do którego całą resztę musisz wymyślić?

Subskrybuj w Twojej apce

Standardowo: odcinek znajdziesz w aplikacjach podcastowych — wybierz swoją i dodaj „Podcast Rowerowy” do obserwowanych.

.

O czym jest ten odcinek?

Dokładnie o tym rozmawiamy z Joanną Rumińską-Pietrzyk. Jest o tym, że:

• wyścig zaczyna się dużo wcześniej niż start,

• „przygoda” często jest po prostu kosztowną konsekwencją braków w przygotowaniu,

• najważniejsze są procedury, minimalizacja chaosu,

• czasami słowa „bicycleta repareto” działają lepiej niż Google

• po ultra wracasz spokojniejszy, wyczulony na to, co ważne, i z wdzięcznością za zwykłe łóżko.

Odcinek Extra Ultra wygrywa ten, kto ma najmniej chaosu

W części extra rozmowa robi się „przedstartowa”. Rozmawiamy o zbliżającym się starcie Joanny w monumentalnym wyścigu Transcontinental 2026 i emocjach, które wzbudza sama koncepcja tej trasy. Jest o tym, gdzie będzie pięknie (fiordy, Bałkany), gdzie będzie „łącznik” (płaskie przeloty), gdzie mogą boleć upały, i dlaczego TCR to król wyścigów. Całość spina prosta myśl: w ultra wygrywa nie ten, kto ma najwięcej gratów, tylko ten, kto ma najmniej chaosu.

Subskrybuj, to tylko 9,99 PLN

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

O tym, jak trenować, żeby rower był sprzymierzeńcem, a nie początkiem problemów z kolanami, Asia Wapniewska rozmawiała z dr. Szymonem Kujawiakiem – ortopedą i traumatologiem narządu ruchu, od lat pracującym ze sportowcami i osobami aktywnymi.

Subskrybuj w Twojej apce

Standardowo: odcinek znajdziesz w aplikacjach podcastowych — wybierz swoją i dodaj „Podcast Rowerowy” do obserwowanych.

.

O czym jest ten odcinek?

Jak podkreśla dr Kujawiak, najwięcej problemów widzi u osób, które „przeskoczyły” etap przygotowania. Organizm potrzebuje czasu, żeby się zaadaptować – mięśnie, ścięgna, więzadła i stawy nie działają jak przełącznik on/off.

Kilka tygodni mądrego przygotowania potrafi oszczędzić miesięcy leczenia.

Rower jest jedną z najbardziej przyjaznych form ruchu dla kolan, ale tylko wtedy, gdy trening jest dobrze zaplanowany i dopasowany do możliwości organizmu. Najczęstsze problemy pojawiają się nie dlatego, że „rower szkodzi”, lecz dlatego, że zbyt często wracamy do aktywności gwałtownie, bez przygotowania i bez stopniowania obciążeń. Kolano nie działa w oderwaniu od reszty ciała – jego kondycja zależy od bioder, mięśni, stabilizacji oraz codziennych nawyków, takich jak długotrwałe siedzenie. Kluczowe są rozsądek, regularność i dbanie o prawidłową pozycję na rowerze, szczególnie przy większych kilometrażach.

U kobiet szczególną rolę odgrywają zmiany hormonalne, zwłaszcza w okresie okołomenopauzalnym, kiedy spada gęstość kości i masa mięśniowa. Sam rower nie wystarczy, by temu przeciwdziałać – potrzebny jest również trening siłowy i różnorodny ruch. Zamiast „gasić” ból lekami, warto szukać jego przyczyny i traktować ciało jako całość. Mądrze zaplanowana aktywność, uzupełniona ćwiczeniami wzmacniającymi i – w razie potrzeby – wsparciem fizjoterapeuty, pozwala cieszyć się jazdą bez bólu i długofalowo chroni zdrowie.

Najważniejsza myśl: sprowadzenie do wspólnego mianownika

Ruch leczy, ale tylko wtedy, gdy jest dobrze zaplanowany.

Odcinek Extra (dla subskrybentów)

A co, jeśli powiem Ci, że w zdecydowanej większości przypadków problem wcale nie leży w kolanie?

Właśnie o tym porozmawiałem z Dominikiem Omiotkiem – fizjoterapeutą, diagnostą funkcjonalnym i byłym kolarzem, który od lat pracuje zarówno z amatorami, jak i zawodnikami World Touru.

I ta rozmowa naprawdę potrafi przewrócić myślenie o bólu do góry nogami.

Subskrybuj, to tylko 9,99 PLN

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

Jeszcze nie rozumiem fenomenu Camino. Chociaż mam za sobą i doświadczenie pielgrzymowania, takiego religijnego na pełną skalę i przez kilkanaście dni i miałem też okazję odwiedzić Santiago de Compostela wraz z celem wielu pielgrzymek, czyli rozsławioną katedrą.

Subskrybuj w Twojej apce

Standardowo: odcinek znajdziesz w aplikacjach podcastowych — wybierz swoją i dodaj „Podcast Rowerowy” do obserwowanych.

Czy Camino to tylko pielgrzymka — czy też jeden z najlepszych „bezpiecznych” pomysłów na pierwszą wyprawę rowerową za granicą (nawet z dziećmi)?

W tym odcinku podkastu rowerowego Waszym i moim gościem jest Jakub Pigóra, twórca serwisy MyPielgrzymi.com i doświadczony przewodnik Camino de Santiago. Rozmawiamy o tym, jak wygląda Camino de Santiago z perspektywy rowerzysty: infrastruktura, logistyka, trasy, tempo, a także to, co dzieje się „w głowie” w drodze — niezależnie od tego, czy jedziesz stricte turystycznie, sportowo, czy z intencją duchową.

O czym jest ten odcinek?

To odcinek, który możesz potraktować jak „instrukcję obsługi” Camino na rowerze: od pomysłu, przez przygotowanie, po realia na trasie — plus odczarowanie tego, że Camino ma tylko jedną, religijną definicję, czy jest ich wiele

W rozmowie pada mnóstwo konkretów:

1. Camino w Polsce vs. Camino w Hiszpanii/Portugalii – dlaczego (szczególnie rowerowo) sensowniej „zobaczyć oryginał” i dopiero potem bawić się w lokalne odcinki.

2. Camino jako trasa rowerowa – to nie jest szlak budowany pod rowery, ale w praktyce jest bardzo przejezdny (szuter/asfalt/odcinki mieszane + objazdy, gdy pieszy wariant robi się zbyt techniczny).

3. Infrastruktura, która daje spokój – noclegi, jedzenie, sklepy, serwisy, ludzie po drodze (co dla wielu jest plusem: „zawsze ktoś jest”).

4. Porto → Santiago (ok. 270 km) + Finisterre (ok. 80–85 km) – przykład sensownej, „pierwszej” zagranicznej wyprawy: czytelna, dostępna, z jasnym celem i nagrodą na końcu.

5. Protip roku: wysyłka roweru pocztą z Hiszpanii – oddajesz rower na poczcie, oni go pakują i odsyłają kurierem do domu (odpada stres z transportem na lotnisko i szukanie kartonów).

6. Camino to nie tylko „turystyka” – podejścia są różne: sportowe, przygodowe, rodzinne, duchowe. I da się to zrobić po swojemu.

7. „Przed i po” – najważniejsze dzieje się nie na placu przed katedrą, tylko po drodze: w relacjach, trudnościach, prostocie, obserwacji ludzi i siebie.

8. Spanie: materac dmuchany > karimata. Namiot „dwójka” często wygrywa z wersją solo, bo poprawia komfort (miejsce na rzeczy + wygodne schronienie w deszczu).

9. Odzież: kluczowe są spodenki (najlepiej z kieszonkami), a bikepacking nie musi wyglądać „pro”. Dobrym pomysłem są ubrania, które znasz i lubisz nawet lniana koszula — bo wygoda i klimat.

10. Buty: kompromis między komfortem jazdy i chodzeniem. Dochodzą też „campingowe” klapki/japonki (prysznic to prysznic).

11. Jak zrobić kolejny krok – gdzie szukać wiedzy i społeczności: MyPielgrzymi, Camino Polska i grupa „Kaminowicze” (pytania, logistyka, doświadczenia z tras).

Najważniejsza myśl: sprowadzenie do wspólnego mianownika

W drodze — pieszo czy rowerem — wszyscy nagle grają w tę samą grę: deszcz jest dla wszystkich, podjazd jest dla wszystkich, zmęczenie jest dla wszystkich. Status, zawód i codzienne „ważne sprawy” schodzą na drugi plan, bo liczy się prosta logika: dojechać, zjeść, odpocząć, ogarnąć jutro.

Odcinek Extra (dla subskrybentów)

W Extra dokładamy perspektywę doświadczonego podróżnika Jakuba Rybckiego i rozkminiamy Camino nie jako „mit”, tylko jako konkretne doświadczenie drogi: wspólnota, „kaminoza”, sens długich tras i to, co zostaje w głowie po powrocie.

Subskrybuj, to tylko 9,99 PLN

W sekcji Extra znajdziesz informacje o:

• konkretnym wariancie Camino: trasa portugalska wybrzeżem (120 km) przejście z dzieckiem i wózkiem — dlaczego to był „łatwy i dobry” wybór,

• wspólnocie na szlaku: ludzie, którzy idą tym samym tempem, mijają się codziennie i tworzą mikrospołeczność,

• czy Camino jest dobre na pierwszą (rowerową) wyprawę: bezpieczeństwo, serwisy, noclegi, „zawsze jest ktoś”,

• caminozie: skąd się bierze ten stan i dlaczego nie jest unikalny tylko dla Camino,

• czy szlaki mają sens bez religii: o „medytacji w ruchu” i wartości prostoty,

• po co nam doświadczenie drogi: korzyści fizyczne + „układanie rzeczy w głowie” + odklejenie od bodźców.

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

W tym odcinku rozmawiam z Piotrem Kwiatkowskim (twórcą i pasjonatem bikepackingu), który od 5 lat jeździ wyprawowo i patrzy na bikepacking jak na proces: ciągłą ewolucję sprzętu, nawyków i własnych oczekiwań.

Zaczynamy od absolutnych fundamentów: co zrobić, kiedy oglądasz inspirujące filmy, czujesz zajawkę i myślisz: „dobra, w tym roku jadę” — i jak to zrobić tak, żeby pierwsza próba nie skończyła się szybkim „to nie dla mnie”.

Subskrybuj w Twojej apce

Standardowo: odcinek znajdziesz w aplikacjach podcastowych — wybierz swoją i dodaj „Podcast Rowerowy” do obserwowanych.

W rozmowie sporo jest też o tym, co naprawdę psuje wyjazdy: “nie tyle nogi, co morale”. Bo z technicznymi rzeczami zwykle da się coś zrobić — ale gdy zjedzie ci głowa, najłatwiej wyciągnąć telefon i wrócić do domu.

O czym jest ten odcinek?

To odcinek, który można potraktować jak instrukcję obsługi pierwszego bikepackingu (takiego prawdziwego), czyli z noclegiem i „self-supported”.

W rozmowie pada mnóstwo konkretów:

1. Najlepszy rower na start? Ten, który już masz. Pierwsze wyjazdy pokażą ci, w którą stronę chcesz iść — nie ma sensu na dzień dobry kupować „docelowego” roweru.

2. Zestaw startowy to nie jest decyzja raz na zawsze. Bikepacking to „ciągłe poprawianie” i dopasowywanie do siebie.

3. Nie musisz mieć Apidury za dychę, możesz pożyczyć torby, użyć sakw, kupić tańsze alternatywy. Sprzęt ma pomagać, nie blokować.

4. Pierwszy bikepacking = nocleg. Najlepiej camping / namiot / hamak, bo dopiero wtedy czujesz, jak rower prowadzi się pod obciążeniem i jak wygląda realna logistyka.

5. Dystans: mniej niż myślisz. Dobre założenie to ok. 75% twojego „normalnego” dziennego dystansu, żeby mieć czas na postoje, jedzenie, widoki, życie.

6. Trasa ma być prosta i przewidywalna. Na start: bez ekstremów, z infrastrukturą i opcjami awaryjnymi.

7. Zestaw „spokojnej głowy”: czyli pozwalający zrealizować podstawowe naprawy, dętka, pompka, mała apteczka, scyzoryk/multitool, ładowarki/powerbank, sensowny plan na wodę i jedzenie.

8. Spanie: materac dmuchany > karimata. Namiot „dwójka” często wygrywa z wersją solo, bo poprawia komfort (miejsce na rzeczy + wygodne schronienie w deszczu).

9. Odzież: kluczowe są spodenki (najlepiej z kieszonkami), a bikepacking nie musi wyglądać „pro”. Dobrym pomysłem są ubrania, które znasz i lubisz nawet lniana koszula — bo wygoda i klimat.

10. Buty: kompromis między komfortem jazdy i chodzeniem. Dochodzą też „campingowe” klapki/japonki (prysznic to prysznic).

11. Deszcz: lepiej przeczekać niż „udowadniać”, że potrafi się przemoknąć. Wodoodporne worki na suche rzeczy potrafią uratować cały wyjazd.

12. Jedzenie i picie: na pierwszy raz minimalizm i bezpieczeństwo — woda zamiast eksperymentów z izotonikami, jedzenie „normalne”, batony/żel awaryjnie (ale testowane wcześniej).

Najważniejsza myśl: oczekiwania vs. rzeczywistość

Bikepacking potrafi być psychologiczny: planujesz „łatwy dzień”, a tu nagle sypki szuter, wiatr w twarz, zimno albo cztery kapcie i plan… bierze w łeb.

Wniosek?

• Sprawdzaj pogodę także pod kątem wiatru.

• Miej plan B (camping z domkiem, hotel w awaryjnej sytuacji, krótsza trasa, wcześniejszy nocleg).

• Nie bądź zakładnikiem planu. To nie jest wyścig.

Odcinek Extra (dla subskrybentów)

Skręcamy w stronę Japonii i poznajemy kulisy tworzenia treści w trasie.

Subskrybuj, to tylko 9,99 PLN

W sekcji Extra znajdziesz informacje o:

• tym, jak nagrywać i opowiadać w podróży, kiedy jesteś zmęczony i „mózg też chce odpocząć”,

• wyprawie przez Japonię z południa na północ: ok. 3,5 tys. km w ~30 dni,

• przygotowaniach: punkty „must see”, planowanie w Komoot, research na Reddit,

• barierze językowej i tym, jak wygląda kontakt z ludźmi (m.in. koncept Riders House),

• tym, jak zmienia się zachwyt „innością” w trakcie długiej wyprawy,

• oraz ile realnie może kosztować miesiąc takiej podróży.

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

W tym odcinku „Szpilki na szosie” Asia rozmawia z Dominiką Korlatowicz – „mamą z Podhala” – o tym, jak wygląda życie aktywnie i po swojemu, kiedy w centrum są jednocześnie: góry, sport, praca z domu i dwójka dzieci.

Dominika opowiada bez lukru: od beztroskiego dzieciństwa na wsi, przez bunt i przerwę od sportu, aż po powrót do ruchu (wspinanie, bieganie, szosa, MTB). Najmocniejszy wątek to jednak macierzyństwo bez rezygnowania z siebie: aktywność w ciąży, powroty po dwóch cesarkach, fizjoterapia, przyczepka rowerowa jako „game changer” i codzienne wybory typu: trening czy pranie, porządek czy spacer.

Subskrybuj w Twojej apce

W rozmowie pada mnóstwo konkretów, które brzmią jak gotowy poradnik dla rodziców:

• jak planować trasy i „bezpieczne opcje” z dziećmi,

• co realnie działa na bunty (inne dzieci, cel wyprawy, przekąska, zbieranie śmieci),

• jak budować nawyki żywieniowe bez „wyścigu śniadaniówek” i bez presji perfekcji,

• jak rozsądnie podchodzić do pokazywania rodziny w sieci (i czego nie pokazywać nigdy),

• oraz dlaczego natura i wyjście na zewnątrz bywa najlepszym ratunkiem na trudny dzień.

Jeśli myślisz „z dziećmi się nie da”, „nie mam kiedy” albo „muszę wybierać: rodzina albo sport” – ta rozmowa może ci przewrócić perspektywę. A do tego jest pełna scenek z życia (tych zabawnych i tych trudnych), które zostają w głowie i sprawiają, że chcesz posłuchać do końca.

Odcinek Extra (dla subskrybentów)

To jest moja opowieść o pierwszej jeździe na welodromie w Arenie Pruszków – od fascynacji kolarstwem torowym po moment, w którym strach zamienił się w czystą frajdę.

Tłumaczę, czym dla mnie jest 250-metrowy, drewniany owal z bardzo stromymi bandami oraz rower bez hamulców i przerzutek, gdzie kluczowe jest ciągłe pedałowanie.

Największe emocje dopadły mnie jeszcze przed startem: „to jest bardziej strome, niż myślałem” i „jak ja mam tu wjechać bez hamulców?”. Dwie zasady, które od razu uporządkowały mi głowę, to: nigdy nie przestawać pedałować oraz patrzeć tam, gdzie chcę jechać, a nie tam, gdzie się boję. Pierwsze okrążenia były dziwne – fizycznie prawie bez wysiłku, a tętno w kosmosie, bo działała czysta adrenalina.

Przełom przyszedł wtedy, gdy zacząłem jechać coraz wyżej po bandzie. Tor zaczął mnie nieść, grawitacja zaczęła pomagać, a zjazd w dół dał przyspieszenie, jakiego nie znałem z jazdy po szosie. Kulminacją było lotne okrążenie na maksa – sprint, płonące płuca i jedna myśl w głowie: kręć dalej.

Po tym dniu wiem jedno: kolarstwo torowe uzależnia. Jest proste w założeniach, brutalnie szczere i niesamowicie intensywne. Jeśli będziesz mieć okazję pojechać do Areny Pruszków i spróbować jazdy na torze – zrób to. Nawet jeśli się boisz. A może właśnie szczególnie wtedy

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

W tym odcinku przygotowałem kompletny, przekrojowy przewodnik po 30 prezentach dla osób, które kochają dwa koła — od drobiazgów za kilkanaście złotych, aż po spełniające marzenia wyprawy za kilkanaście tysięcy.

Znajdziesz tu zarówno praktyczne akcesoria, książki, odzież, narzędzia, jak i duże kolarskie przeżycia. Poradnik jest tak ułożony, by każdy — niezależnie od budżetu — znalazł coś idealnego.

Subskrybuj w Twojej apce

Kompletna lista prezentowa

• 9,99 — Subskrypcja w Podkaście Rowerowym — https://creators.spotify.com/pod/profile/podkast-rowerowy/subscribe

• 25 — Patronat Podkastu Rowerowego — https://patronite.pl/podcast-rowerowy

• 37 — Dętki TPU - Ride Now — https://www.ridenowtech.com/?page_id=649&lang=en

• 44 — Kolarz — Tim Krabbé — https://dystans.cc/ksiazka/krabbe-kolarz-papier

• 70 — The Midlife Cyclist — https://www.amazon.com/Midlife-Cyclist-Riders-Healthy-Perform/dp/1472961382/

• 150 — Plakat kolarski od Joanny Wapniewskiej — https://www.etsy.com/shop/studiowolno/

• 150 — Koszulki Apres Bici — https://velodrom.pl/?s=Bikeshow&post_type=product

• 170 — MultiTool Italian Army Knife – Tredici — https://silca.cc/en-eu/collections/multi-tools/products/italian-army-knife-tredici

• 179 — Albumy Bikepacking – Bookoff — https://www.bookoff.pl/product-pol-119176-Bikepacking-Exploring-the-Roads-Less-Cycled.html lub 249 — Album Polskie kolarstwo: Orły i Gołębie: https://www.polskiekolarstwo.pl/

• 180 — Retro koszulka kolarska — https://retropeloton.com/products/molteni-brown-retro-cycling-jersey

• 186 — VeloToze Knitted Waterproof Rękawiczki — https://www.velotoze.com/en-eu/products/knitted-waterproof-gloves

• 250 — SILCA Mattone torba podsiodłowa 0,6 l — https://silca.cc/en-eu/collections/bags/products/mattone-seat-pack

• 279 — Restrap Race Top Tube Bag — https://eu.restrap.com/collections/cockpit-bags/products/race-top-tube-bag

• 299 — Okulary Pica — https://www.pica.bike/

• 350 — Ubezpieczenie — https://iexpert24.pl/produkt/rowerowe/

• 359 — ESCAPE Collective Membership — https://escapecollective.com/

• 400 — Udział w evencie rowerowym — https://polonika.cc

• 500 — Kask Van Rysel — https://www.vanrysel.com/en-GB/product/aero-road-cycling-helmet-mips-rcr-f-van-rysel-roubaix_343600--c4c24m8936552

• 700 — Konsultacja Bikefitting — https://bikefitting.studio/

• 739 — Suunto Wing 2 — https://www.suunto.com/pl-pl/produkty/stuchawki/suunto-wing-2/suunto-wing-2-black/

• 1200 — Buty rowerowe UDOG Cento — https://udog.cc/products/cento

• 1300 — DJI Osmo Nano — https://store.dji.com/pl/product/osmo-nano

• 1500 — Nawigacja Hammerhead Karoo — https://www.eu.hammerhead.io/

• 2000 — Pajak Radical 1Z — https://pajaksport.pl/72-radical-1z-d.html

• 2500 — Customowe Pióro — https://makartools.eu/available/

• 2700 — Aerofitting — Alone in Drag — https://www.aloneindrag.com/aerofitting

• 3500 — Pedały z pomiarem mocy Garmin — https://www.garmin.com/pl-PL/p/1134010/

• 4000 — Wycieczka z MJ Protour — https://www.mjprotour.com/makarska

• 7300 — OM System OM-5 Mark II — https://explore.omsystem.com/pl/pl/om-5-mark-ii-black-14-150mm-ii-lens-kit

• 12000 — Wyprawa życia z Barents.pl — Tien Szan — https://barents.pl/wycieczki/kirgistan-na-rowerze-przejazd-przez-tien-szan

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

Subskrybuj w Twojej apce

Weronika opowiada, jak z dziewczyny, która nie znosiła roweru, stała się jedną z najbardziej zaangażowanych osób w środowisku – zarówno jako organizatorka, jak i zawodniczka.

Z rozmowy dowiecie się, jak wygląda od kuchni przygotowanie imprez, czym różni się jazda na 1000 km od pracy przy evencie, dlaczego kobiety w ultra wciąż są w mniejszości i… jak narodziło się wydawnictwo W Koło, gromadzące najciekawsze książki o kolarstwie.

To opowieść o pasji, determinacji i rowerach, które potrafią całkowicie zmienić życie.

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite. Wystarczy, że klikniesz link:

Zostań Patronem / Patronką

Od etapów, nie od generalki

Debiut w TdF z planem „gramy o etapy”, a nie o klasyfikację generalną. Dlaczego? Bo GC „nie wybacza”, a etapowe polowanie pozwala zamknąć gorszy dzień i zacząć od nowa. I… zadziałało — zespół wygrywa dwa etapy, a Dominika kończy wyścig na 4. miejscu w generalce, jadąc bez presji liderek.

„To była dzicz”

Pierwsze 5–6 etapów to serial jednodniówek: 150 zawodniczek chce wygrać każdy finisz. Z przodu — walka o miejsce, z tyłu — dantejskie sceny i próby przeciskania się do przodu. Umiejętność poruszania się w peletonie bywa ważniejsza niż waty.

Łzy, lodowa wanna i rekordy mocy

Po piątym etapie łzy bezsilności w ice-bath, a potem… łzy szczęścia. Na 8. i 9. etapie Dominika bije życiówki na 20/60/90 minut, mimo 1300 km, ~20 000 m przewyższeń i ~30 godzin ścigania w 9 dni. Do tego 4,5–5 tys. kcal dziennie i „rozmowy” z ciałem, żeby wytrzymało — nawet, gdy serce po kofeinie wali jak młot.

Tour de Pologne: zachwyt i trudna decyzja

Po TdF organizm mówi „dość”. Mimo chęci jazdy dla polskich kibiców i ekipy, choroba wymusza zejście po dwóch etapach. O wrażeniach z Lublina i Zamościa („tu aż tylu ludzi mieszka?”), o bezpieczeństwie tras i o tym, jak dobrze może wyglądać kobiecy wyścig w Polsce.

Głowa jest liderką

Praca z psycholożką: presja vs. radość, kiedy zgodzić się na słabość, a kiedy cisnąć. Dlaczego wsparcie mentalne to nie skrót, tylko mądre narzędzie. I czemu „normalność” może być supermocą w świecie zawodowego sportu.

Siła drużyny

Maëva (Francuzka z ekipy) wygrywa dwa etapy z rzędu; w radiu: „Dominika, wróć, zaatakuj, nikt cię nie zna”. Zaufanie, timing i dzielenie szczęścia — o tym, jak wygląda prawdziwa praca zespołowa, kiedy połowa składu złapie wirusa, a „zawodniczki z drugiego rzędu” dostają swoje pięć minut.

Co dalej?

Andora i wysokie góry, GP Stuttgart i GP Wallonie, Mistrzostwa Europy, a potem azjatycki finał sezonu. Kontrakt do 2028 r., możliwe role na generalkę… i uczciwe pytanie: czy po tym wszystkim na pewno chcesz to dźwigać? Być może tak — ale najpierw zdrowie i poukładanie emocji.

Z odcinka dowiesz się:

• czym różni się jazda „na etapy” od walki o GC i dlaczego to zmienia wszystko,

• jak wygląda dzień wyścigowy: transfery, żywienie, regeneracja (i wieczna bagietka),

• co daje praca z psychologiem sportu,

• jak wygląda kobiecy peleton od środka — taktyka, fair play i… czasem brak miejsca na siku,

• dlaczego polscy kibice i organizacja TDP zrobiły mega wrażenie,

• jak to jest usłyszeć w słuchawce: „jesteś wśród najlepszych na świecie”.

Spodobało Ci się? Zostań częścią tego projektu!

W dzisiejszym odcinku zapraszam Was na podkastową rowerową wyprawę w rejony, w które jeszcze się nie zapuszczałem.

Wskakujemy na rowery i pędzimy w stronę, która niesłusznie jest pełna mitów, niedopowiedzeń i zwykłych nieporozumień. Będziemy mówić o sokach owocowych, a w wyprawie będzie nam towarzyszył nie Profesor Baltazar Gąbka, chociaż wyruszamy z Krakowa, ale uznany ekspert dietetyki: dr Mateusz Gawełczyk.

Gość: dr Mateusz Gawełczyk - dietetyk sportowy, adiunkt badawczo-dydaktyczny w Zakładzie Żywienia i Suplementacji AWF Katowice, podcaster, dietetyk w Polskim Związku Biathlonu, a co ciekawe w kontekście kolarskim - dietetyk topowego zespołu Q36.5!

Więcej informacji o akcji: ⁠https://apetytnapolskie.com/naturalnie-ze-jablkowy/

#FunduszePromocji

Gorąco dziękuję za wsparcie i zaufanie Stowarzyszeniu Krajowa Unia Producentów Soków. Pamiętajcie, że cały projekt ,,Naturalnie, że jabłkowy!” sfinansowano ze środków Funduszu Promocji Owoców i Warzyw.

Tymczasem życie pisze zupełnie inny scenariusz, o czym szczerze opowiada psycholog Beata Kurdynowska w najnowszym odcinku podcastu.

Dlaczego marzymy o magicznych rozwiązaniach?

W świecie, gdzie wszystko dzieje się na zawołanie, trudno pogodzić się z tym, że niektóre procesy wymagają czasu. Jak w ogrodzie - nie możemy przyspieszyć wzrostu kwiatów, ciągnąc je za płatki.

"To fascynujące, jak często pacjenci przychodzą z nadzieją na znalezienie złotego środka, jednej techniki, która odmieni ich życie. Terapia jednak bardziej przypomina naukę gotowania - to proces pełen prób i błędów, eksperymentowania i odkrywania."

Przepis na zmianę

Wyobraź sobie, że uczysz się gotować. Nie staniesz się mistrzem kuchni po obejrzeniu jednego tutoriala. Potrzebujesz:

• Czasu na poznanie składników (swoich emocji)

• Praktyki w łączeniu smaków (nowych zachowań)

• Odwagi do eksperymentowania (wyjścia ze strefy komfortu)

• Akceptacji, że nie każde danie wyjdzie idealnie (tolerancji dla błędów)

• Cierpliwości w doskonaleniu techniki (budowaniu nowych nawyków)

Kiedy poczujemy smak sukcesu?

To jak z dobrym winem - potrzebuje czasu, by dojrzeć. Niektórzy zauważą pierwsze zmiany szybciej, inni później. Nie ma uniwersalnego terminarza dla rozwoju osobistego.

"To co jest naszym wyzwaniem ale przede wszystkim potrafi dać przewagę, potrafi dać nam szansę na to, żeby gdzieś tam skuteczniej walczyć o sukcesy i lepiej sobie radzić właśnie w sytuacjach stresowych żeby mieć szansę na to, żeby ten potencjał wypracowany gdzieś podczas treningów wykorzystać na zawodach w pełni."

Co możemy zrobić już teraz?

Zamiast szukać drogi na skróty, warto:

• Celebrować małe zwycięstwa jak pierwsze udane danie

• Traktować porażki jak lekcje gotowania - uczą nas najwięcej

• Być cierpliwym wobec procesu jak ciasto, które musi wyrosnąć

• Regularnie praktykować nowe umiejętności jak codzienny trening

• Pamiętać, że każdy ma swój własny rytm rozwoju

Podsumowanie

Terapia to nie magiczna sztuczka, którą można wykonać w mgnieniu oka. To bardziej jak uprawa własnego ogrodu albo nauka gotowania - wymaga zaangażowania, czasu i autentycznej chęci rozwoju. Ale rezultaty? Są znacznie trwalsze niż efekty jakiejkolwiek magicznej różdżki.

Posłuchaj całej rozmowy z Beatą w najnowszym odcinku, gdzie dzieli się swoimi przemyśleniami na temat prawdziwej natury zmiany i rozwoju osobistego.

Pamiętaj: Najlepsze rzeczy w życiu wymagają czasu. Tak jak nie można przyspieszyć wschodu słońca, tak nie można przyspieszyć procesu własnego rozwoju. Ale możemy go świadomie przeżywać.

Spodobało Ci się? Zostań częścią tego projektu!

Po co w ogóle te zdjęcia?

Wyobraź sobie taki poranek: złota godzina, światło miękkie jak masło, Ty na gravelu, wokół cisza, tylko lekko popiskują hamulce. To jest ten moment – myślisz sobie – zrobiłbym zdjęcie. Tylko… telefon głęboko w kieszeni, aparat został w domu, a kadru już nie będzie.

Możesz powiedzieć: przecież to tylko jazda. Ale właśnie: „tylko” dla kogo? Dla nas to często chwila odpoczynku od wszystkiego, moment, który chcemy zachować. Nie tylko w nogach, ale i w pamięci. A pamięć bywa zawodna.

Jest taka teza – i przyznam, sam się z nią nie od razu zgadzałem – że nie ma dzisiaj kolarstwa bez fotografii. Albo szerzej – bez obrazu. Przemek, mój rozmówca z OM System, powiedział to wprost: "Jeśli nie robisz zdjęć, to jakby Cię nie było."

I coś w tym jest. Planowanie trasy? Komoot. Inspiracje? Instagram. Wspomnienia? Strava, Facebook, chmurka Google’a. Wszystko to obrazki. Czasem fajne, czasem zrobione na szybko, ale to one tworzą narrację o naszych rowerowych przejażdżkach.

Telefon? GoPro? A może… analog?

Zacznijmy od początku. Telefon mamy zawsze pod ręką. Ale nie zawsze wystarcza. Czasem za ciemno, czasem wszystko przepalone, a czasem – przyznam się – bateria poszła na nawigację i już nie pykło.

Z pomocą przychodzą małe kompakty, kamerki 360, albo – hit ostatnich miesięcy – analogi. Tak, dobrze czytasz. Aparaty na kliszę. Dają zdjęcia, które nie są idealne. Czasem prześwietlone, czasem lekko rozmazane, ale za to – cholernie prawdziwe.

Mam kumpla, który każde wyjście na rower dokumentuje jednym filmem analogowym. 36 klatek z całego sezonu. A potem, na koniec roku – wywołuje. To nie są zdjęcia „na już”. To są zdjęcia „na pamięć”.

Fotografujesz? To pomyśl też o... zdjęciach.

Bo widzisz, my – rowerzyści – często zapominamy, że zdjęcie to też forma treningu. Uczymy się kadrowania, momentu, światła. I to wszystko potem wraca. Nie tylko w obrazach. W naszej głowie, naszej pamięci.

Ja sam przez długi czas miałem problem. Albo jazda, albo zdjęcia. Nigdy jedno i drugie. Aż w końcu przesunąłem suwak – raz w lewo, raz w prawo. Na ustawki biorę telefon. Na gravelowe wyrypy – aparat. A czasem – jak wiem, że będzie fajna ekipa – wołam: „Słuchajcie, dzisiaj robię zdjęcia, jedźcie trochę wolniej.”

I wiesz co? To działa.

Kolarstwo to nie tylko liczby

Bo jazda to nie tylko waty i segmenty. To też emocje. I jeśli zdjęcie potrafi te emocje zatrzymać – choćby jedno – to warto było je zrobić. Nawet jeżeli trzeba było się zatrzymać, wyciągnąć aparat, spojrzeć przez wizjer i... zapisać chwilę.

Nie każde zdjęcie musi iść na Instagrama. Ale każde może Ci dać ten uśmiech rano, kiedy przechodzisz obok tablicy korkowej i widzisz: Beskid Wyspowy, 2014. I sobie przypominasz. To dla tych chwil warto czasem zjechać na pobocze, odpiąć kieszonkę i nacisnąć spust migawki.

Spodobało Ci się? Zostań częścią tego projektu!

Z dziennikarskiego notesu do teamowego busa

Zaczęło się od pisania. Artykuły o wyścigach, analizy, relacje – kolarska publicystyka była naturalnym krokiem dla Karoliny, która najpierw sama startowała w maratonach MTB. Z czasem, dzięki kontaktom i pasji, znalazła się po drugiej stronie barierek. Weszła do zawodowego zespołu kolarskiego i… została na dziesięć lat.

Najpierw Domin Sport, potem Voster ATS – łącznie dziesięć sezonów, dziesiątki wyścigów, setki godzin w samochodzie dyrektora sportowego i niepoliczalna liczba bidonów, które trzeba było zrobić, kiedy akurat zabrakło rąk do pracy.

Zespół, który oddycha jednym rytmem

Kiedy Karolina opowiada o kolarskiej drużynie, mówi: „To są emocje. To jest wspólnota”. Budowanie ekipy to więcej niż zestawienie zawodników na liście startowej. To setki niuansów, które składają się na to, czy na trasie zadziała strategia. Od pierwszego zgrupowania, przez niekończące się odprawy, po chaotyczne dni wyścigowe – Karolina zna każdy aspekt tej układanki.

Tatuaże i pamięć ciała

Na jej przedramieniu widać historię. Nie własną, ale Maćka Paterskiego i Patryka Stosza. Dwa tatuaże, dwa zwycięstwa, dwa momenty, które zostają z człowiekiem na zawsze i nie chodzi o fanowskie uniesienie. Chodzi o więź, emocje, wspólną drogę i świadomość, że ten jeden dzień na mecie był ukoronowaniem miesięcy pracy całego zespołu – także tej zza kulis.

Z notesem na kolarskim siedzeniu

Karolina jechała w samochodzie technicznym, notowała na gorąco każde wydarzenie, słuchała radia wyścigu i tworzyła z tego relacje. Jeszcze zanim zawodnicy zdążyli się wykąpać, ona już pisała teksty, zgrywała zdjęcia, publikowała wyniki. Taki był rytm pracy medialnej w czasach, gdy media społecznościowe dopiero raczkowały, a komunikacja z kibicami wymagała sprytu i refleksu.

Zajawka, logistyka i życie zawodnika

Obok wyścigowych emocji była też codzienna praca: organizowanie wyjazdów, rezerwacje hoteli, zgłoszenia na wyścigi. Kiedy zabrakło rąk – pomagała. Kiedy trzeba było coś „załatwić” – załatwiała. To kolarska codzienność trzeciej dywizji: wszyscy robią wszystko, a każdy dzień to nowy test elastyczności i odporności na chaos.

Z czasem Karolina poznała to życie jeszcze lepiej – prywatnie. Jej mąż to zawodowy kolarz, a ich sześcioletni syn już objeżdża rodziców na singletrackach. Rower stał się naturalnym elementem życia – domem, pracą, pasją.

Zapał i zmiana: social media w peletonie

Dziś Karolina wspomina:

Jej apel do zawodników jest prosty: pokażcie się! Bo sponsorzy patrzą, kibice chcą znać wasze historie, a rowerowe życie to coś więcej niż waty i czasy na Stravie.

Nie chodzi o zostanie influencerem. Chodzi o autentyczność, pasję i budowanie osobistej marki. Zwłaszcza że – jak mówi – „to właśnie w pokazaniu siebie tkwi przyszłość polskiego kolarstwa”.

PICA – błysk w oku i w projekcie

Po latach pracy dla innych marek, Karolina stworzyła własną – PICA. Okulary sportowe, które łączą funkcjonalność z designem. To odpowiedź na realną lukę w rynku, ale też kontynuacja wszystkiego, co ją do tej pory ukształtowało: logistyki, estetyki, kolarskiego ducha i… praktycznego testera, który mieszka z Nią pod jednym dachem.

Spodobało Ci się? Zostań częścią tego projektu!

W nowym odcinku "Brothers in Cranks" Piotr Peszko i Piotr Klin serwują kolarski miks. Zaczynają od opowieści o Gregu Lemondzie, nowinkach aero, testach i wakacjach rowerowych. Jest o podcastach, treningach, śmiesznych wpadkach mechanicznych, a także o tym, jak być ojcem idealnym i rowerzystą na majówce w hiszpańskim Calpe.

Subskrybuj w Twojej apce

Co w odcinku?

🔹 Greg Lemond - historia prawie jak z true crime: Opowieść o tym, jak szwagier przez przypadek postrzelił Grega, co miało konsekwencje przez całe jego życie i karierę. Podcast "Who Shot Greg Lemond?" jako produkcyjna perełka.

🔹 Testy aero i fitting: Co słychać na torze testowym? Jakie kaski, jakie pozycje i dlaczego wszystko się zmienia przy podniesieniu o 15 mm.

🔹 Nowości sprzętowe: Kaski Giro, Rudy Project i inne. Zaskoczenia z testów. Rola opon i osprzętu w kontekście kosztownych rowerów.

🔹 Calpe po sezonie: Rodzinny wyjazd w maju? Dlaczego to może być idealny termin i jak połączyć rowerowe poranki z plażowymi popołudniami

🔹 Vittoria Bussi i rekord godzinny: Co daje analiza aero i jak pobić swój rekord o 200 metrów. Historie kobiet z matematycznymi doktoratami i talentem do kręcenia.

🔹 Retro rowery i Polonika: Czyli o tym, jak nie warto pierwszy raz wsiadać na retro rower dopiero na starcie rajdu. Oraz co zrobić, gdy kierownica nie pasuje...

UWAGA! Segment dla subskrybentów i patronów

Team Radio

🔹 Zegarkach pro teams (Tudor, Tissot, Suunto...)

🔹 Przyszłości chińskich komponentów rowerowych

🔹 Wspomnieniach z Eroiki i planie zbudowania "dobrego Chińczyka"

🔹 Mechanicznych patentach z testów

Linki z odcinka:

• Escape Collective – Who Shot Greg Lemond?

• Ghost in the Machine

• Podcast ReCycle

• Suunto Race S

• Polonika – retro gravel

• Victoria Busi – rekord godzinny

• Canyon w REI

• Tudor Pelagos FXD Cycling

Możesz też zdecydować się na wsparcie podcastu w serwisie Patronite, lub na BuyCoffee.

Wystarczy, że klikniesz link poniżej:

W tym odcinku gościmy Kamilę Rojszczak-Adamską i Czarka Adamskiego z Duo Enduro – parę, która nie tylko kocha rowery, ale też z ogromną pasją opowiada o podróżach, ludziach i marzeniach. Ich projekt „Sapana” to znacznie więcej niż rowerowa wyprawa wokół Annapurny. To pełnometrażowy film dokumentalny, książka i opowieść o tym, jak marzenie jednego z partnerów staje się wspólną drogą.

Od marzenia do planu

Wyjazd do Nepalu był przemyślaną, choć pełną niewiadomych decyzją. Trasa wokół Annapurny to niełatwy teren – wysokości, zmienna pogoda, nieprzewidywalne warunki. Do tego doszła chęć zarejestrowania wszystkiego: nie tylko jazdy, ale i emocji, rozmów, refleksji.

Film był zaplanowany – ale nie wymuszony. Kadry powstawały z potrzeby dokumentowania, z fotograficznej i filmowej pasji Czarka. Powstał obraz wielowarstwowy – z historiami siódemki uczestników, mieszkańców Nepalu, a także z refleksjami na temat marzeń, które pojawiają się po drodze.

A książka?

Książka Sapana narodziła się później – z potrzeby rozszerzenia historii, której nie dało się zamknąć w godzinie filmu. Kamila po powrocie zaczęła pisać dziennik – żeby nie zapomnieć detali. Z czasem notatki przerodziły się w gotową opowieść – bogatszą, głębszą, uzupełniającą film.

Do książki dołączono też dodatkowe materiały: zdjęcia i… kody QR prowadzące do filmów, które nie zmieściły się w głównym dokumencie.

A film?

Film Sapana. Himalajska droga do marzeń był pokazywany w kinach w ramach objazdowego Film Bike Tour. Kolejna seria pokazów planowana jest na jesień 2025 – bo jak mówią sami autorzy: „Latem ludzie wolą jeździć. Jesienią – chłonąć.”

Czarek i Kamila podkreślają, że ich celem nie było stworzenie kolejnego „vloga z wyjazdu”. Chcieli zrobić pełnoprawny film, osadzony w formie, z dobrze przemyślaną strukturą – podziałem na wysokości, wrażliwością na ludzi, emocje i kulturę.

Sprzętowo?

Bez lustrzanek, GoPro, dron, telefon, czasem kamera w ustach, czasem mikrofon skierowany na siebie w burzy, czasem krótka refleksja nagrana na telefonie, kiedy nie było siły, żeby sięgnąć po coś więcej.

To nie był plan zdjęciowy. To była wyprawa, a sprzęt – choć ważny – musiał być lekki, poręczny, gotowy do działania w sekundę. I często... odporny na upadki (serio – jedna z kamer zaliczyła solidny lot z osuwiska i cudem przetrwała).

Czy to było tylko dla nich?

Nie. Choć to wyprawa zrodzona z prywatnego impulsu, „Sapana” bardzo mocno rezonuje z innymi. Pokazuje, że można ruszyć w drogę bez napinki, ale z celem. Że film może być marzeniem. Że podróż może być początkiem nowego rozdziału.

I że nie trzeba być profesjonalistą, by tworzyć profesjonalnie – wystarczy pasja, konsekwencja i chęć dzielenia się.

Gdzie obejrzeć? Gdzie kupić? Co wesprzeć?

🎥 Film „Sapana. Himalajska droga do marzeń” będzie ponownie dostępny w kinach Helios 28 maja. Warto też śledzić zapowiedzi jesiennej trasy Film Bike Tour.

📖 Książkę „Sapana” możecie kupić na stronie Duo Enduro: http://www.sapana.duoenduro.org/

Link do zbiórki na pomoc dla nepalskiej szkoły, którą moi goście odwiedzili: https://pomagam.pl/nepalskiemarzenia

W niewielkiej Olesznej, u podnóża Góry Ślęży, narodziła się historia, która zmieniła polskie kobiece kolarstwo. Paulina Brzeźna-Bendkowska – olimpijka z Pekinu, wielokrotna mistrzyni Polski, trenerka i założycielka jedynej kobiecej zawodowej drużyny w kraju – pokazuje, że droga na szczyt nie zawsze wiedzie prostą linią.

Rower z genów i z przekory

Dolny Śląsk od zawsze miał kolarską duszę. Dla Pauliny wszystko zaczęło się od rodzinnych historii: wujek Jan Brzeźny wygrywający Tour de Pologne, tata zakładający kolarski klub w rodzinnej miejscowości. I chociaż początkowo ojciec nie chciał, by jego córka wsiadła na rower ("to zbyt ciężki sport dla kobiet"), upór Pauliny zwyciężył.

Miała wtedy 13-14 lat. Była jedyną dziewczyną w grupie chłopaków, którzy trenowali pod domem. Założyła się z nimi, kto wytrwa dłużej. Oni odpadli. Ona została. Została też uparta determinacja, która przez kolejne lata pchała ją naprzód.

Od Dolnego Śląska do Igrzysk Olimpijskich

Już po roku treningów Paulina trafiła do kadry narodowej. Stamtąd było tylko kilka kroków do międzynarodowych sukcesów. Mistrzostwa Europy, mistrzostwa świata, największe wyścigi etapowe – atmosfera wielkich startów nie onieśmielała, ale dodawała skrzydeł.

Kulminacją była linia mety podczas Igrzysk Olimpijskich w Pekinie w 2008 roku. Ósme miejsce – najwyższe w historii polskiego kolarstwa kobiet w wyścigu szosowym – stało się dla Pauliny symboliczną pieczęcią wieloletniego wysiłku.

Deszcz, duchota, walka z samą sobą i... ta pamiętna sytuacja z zatrzymaniem na toaletę w trakcie wyścigu – każda anegdota z tamtego dnia to dowód, że mistrzostwo to nie tylko wynik, ale także odwaga podejmowania decyzji w najtrudniejszych momentach.

Kobiece kolarstwo – piękno siły

Kolarstwo kobiece nie jest dzisiaj tym samym, czym było dwie dekady temu. Dzięki pracy takich osób jak Paulina zmienia się podejście do kobiecego sportu – również finansowo, organizacyjnie i społecznie.

Kiedyś dziewczyny walczyły nie tylko o wyniki, ale i o szacunek. Dziś mają swoje miejsce, choć wciąż nie jest ono w pełni równe. Ścigające się zawodniczki pokazują, że siła może iść w parze z kobiecością: paznokcie, kolczyki, makijaż – i przy tym nieustępliwa walka na trasie.

MAT ATOM Developer Wrocław – kuźnia talentów

Po zakończeniu kariery sportowej Paulina wspólnie z mężem Pawłem stworzyli MAT ATOM Developer Wrocław – jedyną zawodową kobiecą drużynę kolarską w Polsce. Z małej, sześcioosobowej grupy wyrosło miejsce, które dziś wypuszcza najlepsze polskie zawodniczki do ekip World Touru.

Drużyna stała się trampoliną dla wielu talentów – takich jak Marta Lach, siostry Pikulik czy Aurela Nerlo. A teraz, poprzez inwestycję w sekcję juniorek, MAT ATOM Developer przygotowuje kolejne pokolenie kolarskich liderek.

Nie tylko waty, ale i radość

W całej opowieści Pauliny powtarza się jeden motyw: radość. Radość z jazdy, z pracy nad sobą, z przekraczania własnych granic. Bo jak sama mówi:

I może właśnie to jest największą lekcją: że prawdziwe mistrzostwo rodzi się tam, gdzie ciężka praca spotyka się z pasją, a ambicja z głębokim szacunkiem do samej siebie i swojej drogi. Takie są korzenie Pauliny Brzeźnej-Bendkowskiej. I taka jest przyszłość polskiego kolarstwa kobiet, które – jak widać – rośnie na solidnych fundamentach.

W niewielkim Suszcu, na Śląsku, powstało miejsce, które zmienia myślenie o kolarskim treningu. Na torze o wdzięcznej nazwie Fibonacci spotkali się Piotr Peszko i Piotr Gryszka, Paweł Pietrzak — inżynier kolarstwa, który udowadnia, że prawdziwy rozwój to nie tylko więcej watów i szybsze czasy. (A miejsce w przełajowym szeregu pokazali nam Piotr i Miłosz Pietrzak) To także satysfakcja z jazdy, głęboka świadomość ciała i radość, która płynie z mądrego wysiłku. Dzień spędzony razem był nie tylko lekcją techniki, ale i podróżą w głąb tego, co naprawdę buduje mistrzostwo na rowerze.

Czy trening musi boleć?

Przyjęło się uważać, że dobry trening musi być wyczerpujący, że liczy się tylko ból, pot i zakwasy. Paweł Pietrzak łamie ten mit. Pokazuje, że największy rozwój pojawia się wtedy, gdy trening daje radość i satysfakcję.

Wspólnie z Piotrem Gryszką testowaliśmy to w praktyce: zmieniając opony na bardziej przyczepne, regulując ciśnienie, dostrajając sprzęt i wsłuchując się w to co mówił trener, a na koniec referując jak zmieniają się odczucia z jazdy.

Kluczowa obserwacja? Aż 75% energii, jaką wydatkujemy podczas jazdy w trudnym terenie, idzie na utrzymanie równowagi, a tylko 25% na napędzanie roweru. Jeśli czujemy rower i mamy nad nim pełną kontrolę, zużywamy mniej sił, jeździmy szybciej i czerpiemy z tego więcej radości. Nie chodzi więc o to, by "męczyć się dla wyniku", ale by świadomie rozwijać technikę, kontrolę ciała i wewnętrzną lekkość jazdy. A to wszystko w rytmie trzech prostych zasad: tlen, glukoza i satysfakcja.

Tajemnica Fibbonacciego — laboratorium kontroli i techniki

Tor Fibonacciego to więcej niż tylko nazwa inspirowana matematycznym ciągiem. To świadomie zaprojektowana przestrzeń do treningu kolarskiego, gdzie każdy zakręt, przeszkoda i każda linia zmuszają trenowanego zawodnika do myślenia, czucia rowerum ciągłej adaptacji i uważności.

Na pozornie krótkiej, 250-metrowej pętli można nauczyć się więcej niż podczas wielu godzin tradycyjnych treningów.

Wymusza to unikalna geometria toru, oparta na złotej proporcji spirali. Unikalny projekt zmusza umysł i ciało do subtelnych zmian środka ciężkości, perfekcyjnego wyczucia tempa i precyzyjnej pracy mięśni, bo musisz wiedzieć, kiedy przycisnąć, kiedy odpuścić, a kiedy zdrowo przegiąłeś i wypadasz z zabawy rwąc taśmy.

Już po kilku przejazdach czuć, jak każdy ruch kierownicy, każdy balans biodrami, każde przesunięcie ciężaru zmienia sposób pokonywania zakrętów, a trener cały czas patrzy i analizuje to, co się dzieje. To nauka, która nie wymaga liczb i wykresów — wystarczy rower, uważność i otwartość na własne ciało.

Piaskownica — tam, gdzie technika spotyka surową naturę

Kiedy opanowaliśmy podstawy, Paweł postanowił pójść krok dalej. Wiedział, że prawdziwa szkoła jazdy zaczyna się tam, gdzie kończy się komfort i zaczyna się przygoda.

Wyrobisko piasku w Suszcu — potocznie nazywane "Piaskownicą" — to miejsce, które Paweł Pietrzak zaadaptował na wyczynowy tor do ćwiczenia kolarskiej techniki, w którym teoria z toru Fibonacciego spotyka się z brutalną rzeczywistością. Śliskie korzenie, sypki piach, strome zjazdy, schody i krótkie, ostre podjazdy wystawiały na próbę każdą zdobytą umiejętność.

Tutaj nie było wyznaczonych linii, oznaczonych zakrętów czy idealnie równych odcinków. Każda runda zmieniała się w nieprzewidywalną przygodę, a każde okrążenie wymagało błyskawicznej adaptacji i pełnego zaufania do własnych reakcji.

Bez wcześniejszej zmiany opon i właściwego ciśnienia w kołach, przejazd przez Piaskownicę byłby niemożliwy lub przynajmniej pełen frustracji. Dzięki przygotowaniu, które zaplanował Paweł mogliśmy jednak w pełni zanurzyć się w doświadczeniu — poczuć, jak teoria przekłada się na praktykę.

To tam najmocniej wybrzmiały trzy zasady Pawła: tlen, glukoza i satysfakcja. Bez skupienia, bez rozsądnego zarządzania mocą podczas pedałowania i bez radości z każdego pokonanego fragmentu, nie byłoby mowy o postępie.

A kiedy kolejna przeszkoda ustępowała pod kołami, pojawiał się ten najpiękniejszy efekt uboczny: szeroki uśmiech.

Dlaczego warto przyjechać do Suszca?

Suszec to nie tylko punkt na mapie — to przestrzeń, w której uczysz się patrzeć na jazdę na rowerze zupełnie inaczej. To tutaj dowiesz się, że najlepszy wynik to niekoniecznie najwyższa moc czy najniższy czas na Stravie, ale wewnętrzne poczucie spełnienia i radości.

Paweł Pietrzak, jako trener kolarstwa, pokazuje coś ważniejszego niż wykresy i tabelki:

• Że prawdziwy rozwój to balans między techniką, a emocjami. Między świadomym wysiłkiem a radością z pokonywania własnych ograniczeń.

• To właśnie tutaj, na torze Fibonacciego i w Piaskownicy, uczysz się słuchać swojego ciała, dostrzegać subtelne zmiany w zachowaniu roweru i cieszyć się każdą chwilą na dwóch kołach.

Paweł Pietrzak nie tylko trenuje — on zmienia ludziom perspektywę. Jak sam mówi:

Bo być może prawdziwe pytanie nie brzmi:

"Ile watów wygenerowałem?", tylko "Ile uśmiechów wykręciłem?"

Podoba Ci się nasza produkcja? Rozważ…

Hubert Sobczyński z Pewnie na Rower, gość najnowszego odcinka Podcastu Rowerowego, pokazuje, że z odpowiednim ubezpieczeniem nawet takie historie nie muszą kończyć się dramatem. Ba! Mogą stać się dowodem na to, jak dobrze było się przygotować.

Rowerowe ryzyko i jak je transferować

Zaskoczenie? „Z naszego doświadczenia wynika, że rowerzyści częściej ubezpieczają rower niż siebie” – mówi Hubert. Cóż, nie myślimy o tym, że coś może nam się stać. Ale rower? Rower to inwestycja. Duma. Czasem – drugi członek rodziny.

Na szczęście, ubezpieczenie to nie tylko ochrona sprzętu. Program „Pewnie na rower” to kompleksowy pakiet: OC, NNW, ubezpieczenie roweru, a także opcje rozszerzone – rehabilitacja, leczenie czy nawet ochrona za granicą.

Wypadek? Kradzież? Zadbaj o siebie i swój rower

Historii było wiele. Jak ta z Warszawy – luksusowe auto, jeden moment nieuwagi i… szkoda na ponad 100 tysięcy złotych. Uratowało go OC. Albo rower skradziony z monitorowanego dziedzińca – zapięty zgodnie ze sztuką, a jednak zniknął. Na szczęście – był ubezpieczony.

Eksperyment: Ubezpieczenie w praktyce – ile to kosztuje?

W ramach eksperymentu i sprawdzenia cen ubezpieczeń sprawdziliśmy jak mogą wyglądać różne warianty ubezpieczenia przykładowych rowerów.

• Dla roweru wartego 21 500 zł (np. De Rosa Merak) roczna składka to ok. 750 zł. To tyle, co dobre spodenki kolarskie.

• Dla gravela w granicach 16 tys. zł – sezonowe ubezpieczenie (210 dni) kosztuje ok. 500 zł.

Co dostajesz? Ochronę w razie kradzieży, OC, świadczenia z tytułu NNW, pokrycie kosztów leczenia i rehabilitacji. A jeśli masz rower za 50 czy 70 tysięcy? Też da się ubezpieczyć – indywidualnie, z pełną opieką.

A co z dziećmi, wypożyczonymi rowerami i rowerami firmowymi?

Tu też mamy odpowiedzi:

• Dzieci do 13. roku życia? Odpowiadasz Ty, rodzic – więc Twoje OC działa także na nie.

• Wypożyczony rower na Kanarach? Twoje NNW i OC mogą działać – ale tylko jeśli rozszerzysz polisę na świat.

• Rower kupiony na firmę? Jeśli to jednoosobowa działalność i używasz go rekreacyjnie – da się ubezpieczyć. W spółkach już trudniej.

Co zrobić, gdy dojdzie do kradzieży, rabunku, czy wypadku?

Kradzież to stres. Emocje. Często – sentyment. Dlatego kluczowa rada: protokół policyjny i dokumentacja to podstawa. Zdjęcie roweru po przypięciu? Dobry nawyk. Paragon czy faktura? Zeskanuj, załaduj – system archiwizuje dokumenty, byś miał je, gdy będą potrzebne.

Rożnego rodzaju zdarzeń na rowerze może być cały wachlarz, ale… zawsze warto wiedzieć co zrobić i dlatego przygotowaliśmy dla Ciebie darmowy poradnik:

Przewodnik Dla Rowerzysty Jak Zglosic Szkode

6.28MB ∙ PDF file

Download

Download

Na koniec – prezent dla słuchaczy i słuchaczek

Dla 50 pierwszych osób, które kupią ubezpieczenie z hasłem „podkast rowerowy”, czeka podręczna apteczka rowerowa – mały gest, który może zrobić dużą różnicę.

Kliknij tutaj, żeby przejść do kalkulatora, sprawdzić swoje opcje i zadbać o rowerową pewność.

A jeśli masz pytania – umów się na bezpłatną konsultację z ekspertem. Warto – zanim będzie za późno.

Sponsorem odcinka jest:

Pewnie na Rower - ubezpieczenie rowerowe w PZU, stworzone z myślą o miłośnikach jazdy na dwóch kółkach.

Partnerem audiobookowych odcinków Podkastu Rowerowego jest Empik Go.

Wykorzystaj codzienne chwile oraz rutynowe czynności na rozrywkę i poszerzanie swoich horyzontów. Audiobooki, ebooki, podcasty - zawsze pod ręką, w jednej aplikacji. https://www.empik.com/go

Race Through Poland to nie tylko ultrakolarski wyścig, ale także podróż przez samotność, wytrzymałość i granice własnych możliwości. W szóstej edycji Joanna Rumińska Pietrzyk pokonała 1500 kilometrów przez Polskę, Słowację i Węgry, wspinając się na przewyższenia równe dwuipółkrotności Everestu i zmagając się z błotem, awariami sprzętu, halucynacjami oraz samotnością, której kulminacją była noc w słowackim lesie – u boku martwej sarny. Choć zakończyła wyścig na najwyższym stopniu podium, nie o sportowy sukces tu chodzi. W tej opowieści najważniejsze jest to, że nie zrezygnowała – nawet wtedy, gdy wszystko szło nie tak.

Producentem Podcastu Rowerowego jest Earborne Media w ramach Earborne Orginals.

Łączymy dwie cechy: elastyczność i doświadczenie. Earborne Media jest najdłużej istniejącym na polskim rynku studiem produkującym podcasty - zarówno w sektorze podcastów dla marek, jak i serii oryginalnych wydawanych na zewnętrznych platformach takich jak Empik GO. Inspirując się seriami powstałymi w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Wielkiej Brytanii, nieustannie tworzymy unikalne słuchowiska dostarczając rozrywkę na najwyższym poziomie.

Kiedy Ugo De Rosa jechał codziennie na rowerze przez małe włoskie miasteczko Cusano Milanino, nie przypuszczał, że zwykła trasa treningowa zmieni jego życie na zawsze.

Pewnego dnia miał wypadek, a z okna pobliskiego domu zauważyła go młoda dziewczyna. Zeszła, by pomóc. Tak poznał swoją przyszłą żonę. Od tamtej chwili pasją Ugo stała się nie tylko jazda na rowerze – ale i ona. Z tej romantycznej chwili narodziła się jedna z najbardziej szanowanych marek w historii kolarstwa – De Rosa.

Dziś, 70 lat później, historię tę opowiada z dumą Cristiano De Rosa, syn założyciela i obecny CEO rodzinnej firmy. Kieruje nią wspólnie z trzecim pokoleniem De Rosów, a dziedzictwo ojca nie tylko pielęgnuje, ale i rozwija w duchu współczesności.

Rowerowa dusza i włoska pasja

De Rosa to coś więcej niż rowery – to rodzina, dziedzictwo i rzemiosło. Od stalowych ram lat 50. po nowoczesne konstrukcje z karbonu, marka przeszła długą drogę, ale nie zapomniała o swoich korzeniach. Wciąż produkuje ramy stalowe i tytanowe, zachowując ducha klasyki, jednocześnie projektując z myślą o przyszłości.

Spotkanie z legendą designu: Pininfarina

W 2015 roku De Rosa połączyła siły z inną ikoną włoskiego kunsztu – studiem Pininfarina, znanym z projektowania aut Ferrari i ekskluzywnych jachtów. To partnerstwo zrodziło modele takie jak SK Pininfarina czy Settanta, łączące estetykę z technologiczną perfekcją.

Ale nie chodziło tylko o wygląd. – „Czujesz dziedzictwo, ale czujesz też wizję przyszłości” – mówi Cristiano. Wspólna filozofia estetyki, geometrii i elegancji sprawiła, że De Rosa i Pininfarina stali się naturalnymi partnerami.

Emocje na mecie

De Rosa to marka wyścigowa. Na jej rowerach ścigał się Eddy Merckx, wygrywając Milano–San Remo w 1974 roku. Do dziś Cristiano wspomina, jak jego ojciec przygotowywał ramy dla mistrzów – często nocami, z pasją i precyzją.

Dla De Rosy zwycięstwo to nie tylko emocje, ale efekt doskonałego dopasowania roweru do kolarza, przemyślanej geometrii i niezawodności. – „Nie da się opisać uczucia, kiedy twoje dzieło przekracza linię mety jako pierwsze” – mówi Cristiano.

Rower jako manifest

Dla rodziny De Rosa rower to coś więcej niż środek transportu – to manifest miłości, stylu i tradycji. Każda rama, każdy detal to hołd dla Ugo, jego żony, historii, która zaczęła się od spojrzenia z okna i pomocy po upadku.

Sponsorami odcinka są:

• Costablanca Cycling (https://costablanca.cc/) - Wypożyczalnia rowerów w hiszpańskim Calpe, która czeka na Ciebie

• De Rosa Polska (https://derosa.pl/) - doskonałość w każdym calu. Odkryj rowery z legendarnym włoskim designem. Elegancja, wydajność i styl w jednym.